zondag 28 februari 2010
zaterdag 27 februari 2010
Laatste verslag
Van: Ellen Jansen
Verzonden: vrijdag 26 februari 2010 7:39
Onderwerp: lest best Vietnam
We hebben de klus geklaard.
Alle tekenspullen hebben een bestemming gekregen.
We moven weer richting Saigon en zullen in het week-end weer Nederland binnen vliegen
Goodbye Vietnam.
Laatste verslag:
Donderdag: We hebben nog een paar dagen te gaan.
Allereerst de muurschildering. Geholpen door twee jongens van Vinh Son 1, die helemaal gegrepen zijn door het schilderen en het wonder van kleuren mengen, ontstaat een kleurrijk werk van alle soorten bloemen. Ondertussen werkt de groep alweer aan een nieuwe, beeldende opdracht.
's Middags halen we de materialen op in Huis 1 omdat we ook nog tijd hebben om VS 6 met een werkbezoek te verblijden.
Daar nog even een heel verdrietig moment. Omdat we de paar dagen oude Alois willen bezoeken en een nieuw afgegeven babietje van een paar weken, komt er net een vrouw met betraand gezicht binnen met in haar omslagdoek een jongetje van een paar maanden. Nog even en ook zij zal haar kind hier afgeven. We staan bij haar en oh mijn god, je wilt niet huilen maar troosten. De zuster neemt haar en haar kind mee naar een kamertje. Marij en ik verstoppen ons even want de tranen kunnen niet meer terug geduwd worden.
Maar we hebben nog een klus te klaren.
De afspraak is om samen met Marja en Negin in VS 6 een schoonmaak annex kleurenoffensief te bewerkstellen.
De laatste dagen dus besteed aan VS 6, dit is het meest afgelegen en daarom het minst bezochte kindertehuis. Hier verblijven 14 grote meisjes en 2 jongens.
De slaapkamers waren vuil en aan een fikse opknapbeurt toe.
Marij en Ellen gingen meteen met de meiden aan de slag. Overal haalden ze tafels en stoelen vandaan zodat er lekker gewerkt kon worden met papier en verf. Ze ontwierpen vlinders en er ontstonden de mooiste, kleurrijke creaties. De vlinders werden door de meiden uitgeknipt en overgenomen op de muren van de eetzaal.
Ondertussen ontdeden Marja en Negin de slaapzalen van de ergste stof en rattenkeutels. Bij het verschuiven van de kledingkasten bleken de bodems te zijn verrot zodat de kleding er onderuit hing. We besloten ter plekke dat er nieuwe kasten geregeld moesten worden.
De kamers werden 2x in een warme roze kleur gesaust.
Inmiddels waren de vlinders in de meest fantastische kleuren op de muren geschilderd. Wat werkten ze geconcentreerd. Het resultaat was dan ook prachtig.
Vervolgens lieten we de kinderen de lattenbodems uit de bedden halen om buiten de spinnenwebben en vuil er af te stoffen. Ook de vloer kreeg een schrobbeurt. Alles weer spic en span.
Als klap op de vuurpijl hadden we een mooie spiegel meegenomen. Wat waren die meiden blij. Ze gilden van enthousiasme.
De laatste dag werden we uitgenodigd voor een afscheidsdineetje in VS 5. Bij dit kindertehuis hadden we niet gewerkt omdat daar allerlei bouwprojecten uitgevoerd moesten worden. Inmiddels was de bouw van de jongensslaapzaal in volle gang.
Na de verhuizing van de jongens zullen de meisjes een grotere slaapzaal krijgen met een raam en een nieuw dak. Dit alles is in gang gezet door de stichting Friens of de Central Highlands Vietnam.
Om alvast in de mood te komen kregen ook hier een spiegel aangeboden voor in te renoveren meisjesslaapzaal.
En natuurlijk lieten we hier ook divers tekenmateriaal achter.
Al met al hebben we in 5 van de 6 weeshuizen kleur en fleur gebracht. Missie volbracht.
De opdracht was .................. Colour4kids.
Verzonden: vrijdag 26 februari 2010 7:39
Onderwerp: lest best Vietnam
We hebben de klus geklaard.
Alle tekenspullen hebben een bestemming gekregen.
We moven weer richting Saigon en zullen in het week-end weer Nederland binnen vliegen
Goodbye Vietnam.
Laatste verslag:
Donderdag: We hebben nog een paar dagen te gaan.
Allereerst de muurschildering. Geholpen door twee jongens van Vinh Son 1, die helemaal gegrepen zijn door het schilderen en het wonder van kleuren mengen, ontstaat een kleurrijk werk van alle soorten bloemen. Ondertussen werkt de groep alweer aan een nieuwe, beeldende opdracht.
's Middags halen we de materialen op in Huis 1 omdat we ook nog tijd hebben om VS 6 met een werkbezoek te verblijden.
Daar nog even een heel verdrietig moment. Omdat we de paar dagen oude Alois willen bezoeken en een nieuw afgegeven babietje van een paar weken, komt er net een vrouw met betraand gezicht binnen met in haar omslagdoek een jongetje van een paar maanden. Nog even en ook zij zal haar kind hier afgeven. We staan bij haar en oh mijn god, je wilt niet huilen maar troosten. De zuster neemt haar en haar kind mee naar een kamertje. Marij en ik verstoppen ons even want de tranen kunnen niet meer terug geduwd worden.
Maar we hebben nog een klus te klaren.
De afspraak is om samen met Marja en Negin in VS 6 een schoonmaak annex kleurenoffensief te bewerkstellen.
De laatste dagen dus besteed aan VS 6, dit is het meest afgelegen en daarom het minst bezochte kindertehuis. Hier verblijven 14 grote meisjes en 2 jongens.
De slaapkamers waren vuil en aan een fikse opknapbeurt toe.
Marij en Ellen gingen meteen met de meiden aan de slag. Overal haalden ze tafels en stoelen vandaan zodat er lekker gewerkt kon worden met papier en verf. Ze ontwierpen vlinders en er ontstonden de mooiste, kleurrijke creaties. De vlinders werden door de meiden uitgeknipt en overgenomen op de muren van de eetzaal.
Ondertussen ontdeden Marja en Negin de slaapzalen van de ergste stof en rattenkeutels. Bij het verschuiven van de kledingkasten bleken de bodems te zijn verrot zodat de kleding er onderuit hing. We besloten ter plekke dat er nieuwe kasten geregeld moesten worden.
De kamers werden 2x in een warme roze kleur gesaust.
Inmiddels waren de vlinders in de meest fantastische kleuren op de muren geschilderd. Wat werkten ze geconcentreerd. Het resultaat was dan ook prachtig.
Vervolgens lieten we de kinderen de lattenbodems uit de bedden halen om buiten de spinnenwebben en vuil er af te stoffen. Ook de vloer kreeg een schrobbeurt. Alles weer spic en span.
Als klap op de vuurpijl hadden we een mooie spiegel meegenomen. Wat waren die meiden blij. Ze gilden van enthousiasme.
De laatste dag werden we uitgenodigd voor een afscheidsdineetje in VS 5. Bij dit kindertehuis hadden we niet gewerkt omdat daar allerlei bouwprojecten uitgevoerd moesten worden. Inmiddels was de bouw van de jongensslaapzaal in volle gang.
Na de verhuizing van de jongens zullen de meisjes een grotere slaapzaal krijgen met een raam en een nieuw dak. Dit alles is in gang gezet door de stichting Friens of de Central Highlands Vietnam.
Om alvast in de mood te komen kregen ook hier een spiegel aangeboden voor in te renoveren meisjesslaapzaal.
En natuurlijk lieten we hier ook divers tekenmateriaal achter.
Al met al hebben we in 5 van de 6 weeshuizen kleur en fleur gebracht. Missie volbracht.
De opdracht was .................. Colour4kids.
donderdag 25 februari 2010
zwemmen in het tropische buitenbad
Kom gezelig zwemmen op Curacao!
Misschien is de sneeuw toch nog niet zo erg!
Zonnige groet
Mark
Misschien is de sneeuw toch nog niet zo erg!
Zonnige groet
Mark
zondag 21 februari 2010
Verslag 4 Vietnam
Van: Ellen Jansen
Verzonden: zaterdag 20 februari 2010 16:39
Onderwerp: Verslag 4 Vietnam
We beginnen al aardig onze draai te vinden hier in Kontum. We kennen de weg, halen fruit op de markt, fietsen 's avonds even naar de bar voor een koude bababa of heineken.
We lopen het ene weeshuis in als liefdadigheidsnonnen, het andere weer uit met zwaaiende kinderen en ondertussen doen we ons ding.
Altijd in de marge want soms droppen ze een stel snotneusjes tot aan je knieen, dan weer een groep meiden die klaar zijn met de vegen.
Inmiddels zien we ook de andere zijde van de medaille.
Ook hier (veel) te veel instellingen, voornamelijk Amerikanen die charity doen voor hun 'goede gevoel' en met pakken dollars rond gaan of rijke Vietnamezen die i.v.m. Tet een hoop plastic zooi en stapels kleine coupures rondstrooien, of schoolkinderen die ook naastenliefde moeten betrachten en de kinderen volstouwen met chíps en superzoete zooi. Vandaag was het zelfs zo dat we moestem concurreren met plastic telefoons die riedelden, stenguns die ratelden en zo meer van die zooi.
Tet zet alles een beetje op zijn kop. Winkels op slot, kramen weg, kitsch-aangeklede Vietnamezen en weing kinderen in de tehuizen. Inmiddels weten we dat niet alle kinderen wezen zijn, maar ook eenouder gezinnen die niet voor ze kunnen zorgen, kinderen uit te grote gezinnen, of soms hebben ze geen ouders maar nog wel ergens familie. etc. Die kinderen worden opgehaald om Tet bij de familie te vieren. Maar goed we doen nu extra leuk met de echte verschoppelingen.
Het een na laatste verslag
Maandag:
Vandaag gaan we in Vinh Son 2 starten. We moeten een arme wijk in met zandwegen waar het huis staat.
Als we aankomen zien we niemand. De nonnen regelen niet echt dat er een groep kinders klaarstaat. Marij en ik zoeken een tafel, zetten die gewoon ergens klaar en stallen onze materialen uit. Dan zien een paar kinderen ons bezig en uit alle hoeken en gaten komen ze te voorschijn. Ook hier gaan we starten om elk kind een hinkelding te leren maken, waarmee ze kunnen gooien tijdens het hinkelen maar die ze uiteindelijk als sieraad op hun T-shirt spelden. Het is een heel gefreubel, temeer daar er 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 en 11 jarige aanluiten. Gelukkig hebben we hulp van Andre, een Belg, die een maand met een motor door Vietnam reist en het fijn vindt om een paar dagen mee te helpen.
Ook wordt de naam Vinh Son 2 met sierlijke letters op de gevel geschilderd. Vooral de vogeltjes er om heen oogsten grote bewondering.
Đinsdag
Terug in Vinh Son 1 om de muurschildering in de eetzaal vorm te geven.
Als de kinderen ons zien zoeken ze snel een plaatsje. Sommigen maken de tekening van vorige week af. Het onderwerp ís een impressie van een Vietnamees dorp. De ontwerpen nemen we over op de muur en schilderen die in tot een groot kleurrijk geheel.
Woensdag
Ook de kinders van Vinh Son 2 krijgen de hinkelbaanopdracht. Omdat er zulke kleine kleuters bij zitten, kiezen we als onderwerp de bloemen die bloeien in Vietnam. Als snel wordt er driftig getekend en gekleurd. Terwijl iedereen lekker bezig is, zet Marij de vorm van een hinkelbaan op een buitenmuur van de binnenplaats.
Kind na kind brengt zijn ontwerp naar haar toe en ziet zijn bloem verschijnen op de grote muur. Wanneer ze naar binnen moeten voor de noedels met een dotje groen, staat het hele ontwerp er in lijn op.
De middag gebruiken we om de resultaten van de wandschilderingen van Marja en Negin in de huizen 3 en 4 te bewonderen en gelijk met een aannemer te gaan kijken in huis 5 om de toiletten te plaatsen.
De kinderen laten trots hun slaapzalen zien. De schilderingen zijn ontzettend grappig en goed geschilderd. Een leuke bijkomstigheid is dat ze zelf ook weer geïnspireerd zijn om te gaan tekenen. De aannemer zal een offerte maken.
Morgen zullen we de bloemenzee op de muur gaan schilderen
Verzonden: zaterdag 20 februari 2010 16:39
Onderwerp: Verslag 4 Vietnam
We beginnen al aardig onze draai te vinden hier in Kontum. We kennen de weg, halen fruit op de markt, fietsen 's avonds even naar de bar voor een koude bababa of heineken.
We lopen het ene weeshuis in als liefdadigheidsnonnen, het andere weer uit met zwaaiende kinderen en ondertussen doen we ons ding.
Altijd in de marge want soms droppen ze een stel snotneusjes tot aan je knieen, dan weer een groep meiden die klaar zijn met de vegen.
Inmiddels zien we ook de andere zijde van de medaille.
Ook hier (veel) te veel instellingen, voornamelijk Amerikanen die charity doen voor hun 'goede gevoel' en met pakken dollars rond gaan of rijke Vietnamezen die i.v.m. Tet een hoop plastic zooi en stapels kleine coupures rondstrooien, of schoolkinderen die ook naastenliefde moeten betrachten en de kinderen volstouwen met chíps en superzoete zooi. Vandaag was het zelfs zo dat we moestem concurreren met plastic telefoons die riedelden, stenguns die ratelden en zo meer van die zooi.
Tet zet alles een beetje op zijn kop. Winkels op slot, kramen weg, kitsch-aangeklede Vietnamezen en weing kinderen in de tehuizen. Inmiddels weten we dat niet alle kinderen wezen zijn, maar ook eenouder gezinnen die niet voor ze kunnen zorgen, kinderen uit te grote gezinnen, of soms hebben ze geen ouders maar nog wel ergens familie. etc. Die kinderen worden opgehaald om Tet bij de familie te vieren. Maar goed we doen nu extra leuk met de echte verschoppelingen.
Het een na laatste verslag
Maandag:
Vandaag gaan we in Vinh Son 2 starten. We moeten een arme wijk in met zandwegen waar het huis staat.
Als we aankomen zien we niemand. De nonnen regelen niet echt dat er een groep kinders klaarstaat. Marij en ik zoeken een tafel, zetten die gewoon ergens klaar en stallen onze materialen uit. Dan zien een paar kinderen ons bezig en uit alle hoeken en gaten komen ze te voorschijn. Ook hier gaan we starten om elk kind een hinkelding te leren maken, waarmee ze kunnen gooien tijdens het hinkelen maar die ze uiteindelijk als sieraad op hun T-shirt spelden. Het is een heel gefreubel, temeer daar er 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 en 11 jarige aanluiten. Gelukkig hebben we hulp van Andre, een Belg, die een maand met een motor door Vietnam reist en het fijn vindt om een paar dagen mee te helpen.
Ook wordt de naam Vinh Son 2 met sierlijke letters op de gevel geschilderd. Vooral de vogeltjes er om heen oogsten grote bewondering.
Đinsdag
Terug in Vinh Son 1 om de muurschildering in de eetzaal vorm te geven.
Als de kinderen ons zien zoeken ze snel een plaatsje. Sommigen maken de tekening van vorige week af. Het onderwerp ís een impressie van een Vietnamees dorp. De ontwerpen nemen we over op de muur en schilderen die in tot een groot kleurrijk geheel.
Woensdag
Ook de kinders van Vinh Son 2 krijgen de hinkelbaanopdracht. Omdat er zulke kleine kleuters bij zitten, kiezen we als onderwerp de bloemen die bloeien in Vietnam. Als snel wordt er driftig getekend en gekleurd. Terwijl iedereen lekker bezig is, zet Marij de vorm van een hinkelbaan op een buitenmuur van de binnenplaats.
Kind na kind brengt zijn ontwerp naar haar toe en ziet zijn bloem verschijnen op de grote muur. Wanneer ze naar binnen moeten voor de noedels met een dotje groen, staat het hele ontwerp er in lijn op.
De middag gebruiken we om de resultaten van de wandschilderingen van Marja en Negin in de huizen 3 en 4 te bewonderen en gelijk met een aannemer te gaan kijken in huis 5 om de toiletten te plaatsen.
De kinderen laten trots hun slaapzalen zien. De schilderingen zijn ontzettend grappig en goed geschilderd. Een leuke bijkomstigheid is dat ze zelf ook weer geïnspireerd zijn om te gaan tekenen. De aannemer zal een offerte maken.
Morgen zullen we de bloemenzee op de muur gaan schilderen
donderdag 18 februari 2010
Antwoord op vragen Vietnam
Van: Ellen Jansen
Verzonden: donderdag 18 februari 2010 15:10
Onderwerp: Fwd: antwoord op vragen Vietnam
Vandaag wat antwoorden op de door jullie gestelde vragen
Hoe hebben jullie de autoriteiten kunnen omzeilen voor Vinh Son 6?
Gewoon er naar toe rijden en hopen dat ze niet in de buurt zijn. We hebben al van verschillende gehoord dat ze gepakt zijn en dan krijg je boeien om en moet je mee naar een buro en dan vragen ze wat je daar deed, of je geld hebt gegeven, aan wie, hoeveel? En dan speel je de onnozele toerist en dan kan het 5 uur, soms een dag duren, dan laten ze je weer gaan maar dan moet je er niet meer komen (communisme/katholiek, noord/zuid problematiek).
Hoeveel van die weeskinderen zijn daar helemaal? Het lijkt wel alsof er op iedere hoek van de straat zo'n weeshuis op jullie staat te wachten...
Duizenden kinderen wonen in een kindertehuis. Daar is eten, scholing, kleding. 10 procent daarvan zijn (hier in Kontum) echte wezen. Zij zijn in deze omtrek dus nog meer weeshuizen dan de 6 die wij nu kennen.
Krijgen ze onderwijs en een soort van opleiding?
Ja dus, echter slechts een uitzondering haalt de officiële test om die te kunnen naar het college. Degene die het college met goed gevolg afmaakt, wordt door de een of andere Amerikaanse stichting ondersteund bij zijn/haar studies.
Taal?
Enkelen spreken een zinnetje Engels, enkelen spreken een woordje Frans. Veel kinderen van de Hôogvlakte, de Montagnards spreken soms zelfs geen vietnamees, maar hun eigen stamtaal.
En maken jullie ook andere dingen mee (leuke mannen? mooie tempels zien of zo)?
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de vrouwen aanzienlijk aantrekkelijker zijn dan de mannen. En de Boeddha tempels zijn weer veel kleurrijker dan de kerken.
Die nonnekes? lokale nonnen of worden ze nog steeds scheepsladinggewijs aangevoerd?
Snoepjes van zeer jonge, zeer lieve meisjesnonnen uit hun eigen midden.
Harde werkers die viets?
Absolutemente!
Morgen volgt verslag 4
Verzonden: donderdag 18 februari 2010 15:10
Onderwerp: Fwd: antwoord op vragen Vietnam
Vandaag wat antwoorden op de door jullie gestelde vragen
Hoe hebben jullie de autoriteiten kunnen omzeilen voor Vinh Son 6?
Gewoon er naar toe rijden en hopen dat ze niet in de buurt zijn. We hebben al van verschillende gehoord dat ze gepakt zijn en dan krijg je boeien om en moet je mee naar een buro en dan vragen ze wat je daar deed, of je geld hebt gegeven, aan wie, hoeveel? En dan speel je de onnozele toerist en dan kan het 5 uur, soms een dag duren, dan laten ze je weer gaan maar dan moet je er niet meer komen (communisme/katholiek, noord/zuid problematiek).
Hoeveel van die weeskinderen zijn daar helemaal? Het lijkt wel alsof er op iedere hoek van de straat zo'n weeshuis op jullie staat te wachten...
Duizenden kinderen wonen in een kindertehuis. Daar is eten, scholing, kleding. 10 procent daarvan zijn (hier in Kontum) echte wezen. Zij zijn in deze omtrek dus nog meer weeshuizen dan de 6 die wij nu kennen.
Krijgen ze onderwijs en een soort van opleiding?
Ja dus, echter slechts een uitzondering haalt de officiële test om die te kunnen naar het college. Degene die het college met goed gevolg afmaakt, wordt door de een of andere Amerikaanse stichting ondersteund bij zijn/haar studies.
Taal?
Enkelen spreken een zinnetje Engels, enkelen spreken een woordje Frans. Veel kinderen van de Hôogvlakte, de Montagnards spreken soms zelfs geen vietnamees, maar hun eigen stamtaal.
En maken jullie ook andere dingen mee (leuke mannen? mooie tempels zien of zo)?
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de vrouwen aanzienlijk aantrekkelijker zijn dan de mannen. En de Boeddha tempels zijn weer veel kleurrijker dan de kerken.
Die nonnekes? lokale nonnen of worden ze nog steeds scheepsladinggewijs aangevoerd?
Snoepjes van zeer jonge, zeer lieve meisjesnonnen uit hun eigen midden.
Harde werkers die viets?
Absolutemente!
Morgen volgt verslag 4
Verslag Vietnam 3,5
do 18-2-2010 10:23 (Van Marij)
Aloha daar
Het is hier 4 uur we zijn net terug van VS2 en zijn daar nu klaar. Vanavond kijken wat we nog kunnen doen. We hebben nog 3 dagen, maandag vertrekken we naar Natrang. We worden opgehaald door de chauffeur die ons ook heeft gebracht. Hij brengt ons naar Natrang en rijdt dan door naar Saigon met onze bagage. Wij blijven dan nog
een dag en gaan met de trein naar Saigon. Als het allemaal gaat lukken want het is nog steeds Tetvakantie en superdruk. Gisteren met een groep Amerikanen gegeten in de middle of nowhere buiten de stad. We zijn die ameriko's wel beu!!!!, de lulloos. Iedereen weet het beter en maakt iedereen zwart en luisteren kunnen ze al helemaal niet. We hebben inmiddels ook al een soort bamisoep-vergiftiging opgelopen, het komt onze neus uit. De springrolls zijn heerlijk gebakken of gestoomd of gewoon ongebakken. Ze kosten 10 cent per stuk en als je er twee eet ben je klaar. Hond kun je hier ook overal eten, ik heb foto's van op de markt gemaakt. Jullie begrepen toch al dat we steeds van onze kamer kunnen mailen, een super gezellig hotel voor 11$ per dag. De andere twee zijn vandaag naar een opvang voor gehandicapten geweest en een lepradorp, heftig dit was het voor vandaag.
Kkkkuskes voor allen!!!!!!
Loveyou
Aloha daar
Het is hier 4 uur we zijn net terug van VS2 en zijn daar nu klaar. Vanavond kijken wat we nog kunnen doen. We hebben nog 3 dagen, maandag vertrekken we naar Natrang. We worden opgehaald door de chauffeur die ons ook heeft gebracht. Hij brengt ons naar Natrang en rijdt dan door naar Saigon met onze bagage. Wij blijven dan nog
een dag en gaan met de trein naar Saigon. Als het allemaal gaat lukken want het is nog steeds Tetvakantie en superdruk. Gisteren met een groep Amerikanen gegeten in de middle of nowhere buiten de stad. We zijn die ameriko's wel beu!!!!, de lulloos. Iedereen weet het beter en maakt iedereen zwart en luisteren kunnen ze al helemaal niet. We hebben inmiddels ook al een soort bamisoep-vergiftiging opgelopen, het komt onze neus uit. De springrolls zijn heerlijk gebakken of gestoomd of gewoon ongebakken. Ze kosten 10 cent per stuk en als je er twee eet ben je klaar. Hond kun je hier ook overal eten, ik heb foto's van op de markt gemaakt. Jullie begrepen toch al dat we steeds van onze kamer kunnen mailen, een super gezellig hotel voor 11$ per dag. De andere twee zijn vandaag naar een opvang voor gehandicapten geweest en een lepradorp, heftig dit was het voor vandaag.
Kkkkuskes voor allen!!!!!!
Loveyou
woensdag 17 februari 2010
Verslag Vietnam 3
Van: Ellen Jansen
Verzonden: dinsdag 16 februari 2010 12:43
Onderwerp: Verslag Vietnam 3
Verslag Ellen en Marij
Donderdag
Vroeg uit de veren om aan de slag te gaan met het 'hinkelbanenproject'.
De kinderen van Vinh Son 1 wachten ons al op.
Als start hebben we een kennismakingsspel bedacht op een lekker ritmisch muziekje van Kínderen voor Kinderen.
De zuster roept een groep bij elkaar, maar allengs komen er meer en meer. Jongens en meisjes, van kleuters tot tieners. De tieners zelf kunnen niet mee doen. Zij helpen mee met het bereiden van de maaltijden voor alle kinderen of zijn op het land aan het werken. Omdat mister Ho nog niet terug is van het wegbrengen van Marja en Negin naar Vinh Son 4 en niemand echt goed Engels verstaat moeten we de opdrachten zelf voordoen. En dat kunnen we! O wat hebben ze een lol en wat doen ze allemaal intens mee. Al springend en huppend komen we bij de hink-stap-sprong uit, de 'hop-scotch'.
We 'vragen' de kinderen welke hinkelbaan ze kennen. En jawel, zowel de huishinkelbaan als de waterhinkelbaan zijn algemeen bekend.
Op de binnenplaats voor het weeshuis tekenen we de twee vormen. Met het gekleurde meegebrachte stoepkrijt gaan ze vol overgave aan de slag.
Natuurlijk wordt er daarna met zijn allen echt gehinkeld. Uit een bakje mogen ze als ze aan de beurt zijn êen door ons ontworpen kleurrijk hinkelding, gemaakt van gevonden doppen, knopen, leertjes etc. pakken om te gooien.
Met zorg worden ze uitgekozen en weer teruggelegd nadat ze af zijn. Wat de kinderen nog niet weten ís dat ze zelf morgen zo'n kleinood gaan maken die ze gelijk als hun mascotte en hinkelding mogen houden.
Er wordt volop gehopscotch, voet op de lijn ís af, hand op de grond ook, behalve bij de kleintjes. Dan komt er een knipoog en mogen ze doorgaan. Iedereen let goed op of er een knipoog komt.
Een ander plan is om het huis te voorzien van hun naam. Dat idee valt in goede aarde bij de zusters. We zoeken er een geschikte plaats voor. Marij gaat 's middags gelijk aan het ontwerpen en 's avonds liggen de sjablonen klaar, die ook gebruikt kunnen worden voor de andere weeshuizen.
Ook hebben we de nieuwste telg van het weeshuis bewonderd, Alois, 1 dag oud, en binnengebracht door de grootmoeder. De moeder had een ongeluk gehad en via een keizersnede moest een tweeling gehaald worden. Alois, een van de twee, is afgegeven, wat vaak schijnt te gebeuren bij arme mensen in Vietnam.
Morgen starten we met de eerste tekenopdracht. De kinderen hebben de krijtjes al zien zitten in de materialenkoffer en verheugen zich er op, en wij ook!
Verzonden: dinsdag 16 februari 2010 12:43
Onderwerp: Verslag Vietnam 3
Verslag Ellen en Marij
Donderdag
Vroeg uit de veren om aan de slag te gaan met het 'hinkelbanenproject'.
De kinderen van Vinh Son 1 wachten ons al op.
Als start hebben we een kennismakingsspel bedacht op een lekker ritmisch muziekje van Kínderen voor Kinderen.
De zuster roept een groep bij elkaar, maar allengs komen er meer en meer. Jongens en meisjes, van kleuters tot tieners. De tieners zelf kunnen niet mee doen. Zij helpen mee met het bereiden van de maaltijden voor alle kinderen of zijn op het land aan het werken. Omdat mister Ho nog niet terug is van het wegbrengen van Marja en Negin naar Vinh Son 4 en niemand echt goed Engels verstaat moeten we de opdrachten zelf voordoen. En dat kunnen we! O wat hebben ze een lol en wat doen ze allemaal intens mee. Al springend en huppend komen we bij de hink-stap-sprong uit, de 'hop-scotch'.
We 'vragen' de kinderen welke hinkelbaan ze kennen. En jawel, zowel de huishinkelbaan als de waterhinkelbaan zijn algemeen bekend.
Op de binnenplaats voor het weeshuis tekenen we de twee vormen. Met het gekleurde meegebrachte stoepkrijt gaan ze vol overgave aan de slag.
Natuurlijk wordt er daarna met zijn allen echt gehinkeld. Uit een bakje mogen ze als ze aan de beurt zijn êen door ons ontworpen kleurrijk hinkelding, gemaakt van gevonden doppen, knopen, leertjes etc. pakken om te gooien.
Met zorg worden ze uitgekozen en weer teruggelegd nadat ze af zijn. Wat de kinderen nog niet weten ís dat ze zelf morgen zo'n kleinood gaan maken die ze gelijk als hun mascotte en hinkelding mogen houden.
Er wordt volop gehopscotch, voet op de lijn ís af, hand op de grond ook, behalve bij de kleintjes. Dan komt er een knipoog en mogen ze doorgaan. Iedereen let goed op of er een knipoog komt.
Een ander plan is om het huis te voorzien van hun naam. Dat idee valt in goede aarde bij de zusters. We zoeken er een geschikte plaats voor. Marij gaat 's middags gelijk aan het ontwerpen en 's avonds liggen de sjablonen klaar, die ook gebruikt kunnen worden voor de andere weeshuizen.
Ook hebben we de nieuwste telg van het weeshuis bewonderd, Alois, 1 dag oud, en binnengebracht door de grootmoeder. De moeder had een ongeluk gehad en via een keizersnede moest een tweeling gehaald worden. Alois, een van de twee, is afgegeven, wat vaak schijnt te gebeuren bij arme mensen in Vietnam.
Morgen starten we met de eerste tekenopdracht. De kinderen hebben de krijtjes al zien zitten in de materialenkoffer en verheugen zich er op, en wij ook!
Abonneren op:
Posts (Atom)
